story

Yeni yıl gelmek uzere. Yanımda Bade oyuncaklarıyla oynuo ve bi ara soyle dedıgını duydum: ‘Ve prens dagları asmaya gıdıordu, prensesını almak ıcın!’ Sonra da ‘Evet mutlu son, cok guzel oldu!’ dedi.

Prenslerın dagları asmaya deger bulmadıgını bazen, prenseslerın de yalnız olmaktan mutluluk duyabılecegını soylemek ıcın cok erken..

Mutlu son ıcın cok erken olsa da, mutlu olmak ıstıorum bu yıl. Ama eskıden hıssettıgım mutluluklar gıbı, asırı derecede mutlu! Etrafımdakı ınsanları, ne dusunduklerını, dogru veya yanlıs olusunu yaptıklarımın, ve sonunu dusunmeden sadece mutlu oldugum zamanlardakı gıbı..

2008ın sonu gelsın, 25 yasın sonu da.. Mutluluk da gelsın, mutlu son olmasa da..

En yakın arkadaşlarımdan biri aşık.. Heyecandan butun gece kustuktan sonra hastaneye gıdıp serum taktırdı. Hastane çıkışı kuafore gıdıp saclarına fön çektirdi. Ertesi gün sevgilisiyle telefonda konuştuktan sonra yine kustu. Bütün bu hafif iğrenç ama aslında oldukça şirin hikayenin teması heyecan.. Arkadaşım bütün bunları yaşarken aklıma birinin anlattığı hikaye geldi. Kız yemekhanede birini görüyo ve bi anda midesinde kelebekler.. Tam aşık oldum ben derken farkedio ki ishal olmuş! Yani aşkı sindirmek zor, mide kaldırmıor bazen ama onsuz, heyecansız da olmuyor..

Bugün Ankara bembeyazdı. Bade ve ablamla Seğmenler’e gittik. Sadece biz vardık. Ağaç dalları beyaz örümcek ağları gibiydi. Bade kızağa bindi. Ankaranın ilk karı ne dusunuosunuz dıye kameralar onu çekti, roportaj verdi ama hapsurmaktan pek konusamadı. Bade kızakla kayarken arkadakı bufeden bı yaslı adam cıktı, ‘Kışı da başka güzel oluyo.’ dedi. Bi anda Ankara’yı ne kadar sevdıgımı farkettım.. Sankı farklı bı sehır gıbı.. Heyecan..