heryerde iki işlem
Bir eksik bir fazla herkesin hayatı aynı parçalardan oluşuyor sanırım. Bizi ‘tam’ yapacak parçayı aramakla ömrümüzü harcamak yerine, o parçanın aslında hiç var olmayabileceği ihtimalini içimize sindirsek mi artık? Yedek parça fikrini de unutup, yıllar geçtikçe eksileceğimiz gerçeğine rağmen, tüm parçalara sahip olmaktansa, başlangıçta toplayabildiklerimize sevinmeli miyiz? Umarım değişmek azalmak değildir ve yıllar içinde artan tek şey kilolarım olmaz, umarım Ankara gibi durmadan genişlerken aslında hiç gelişmiyo değilimdir….
